در انتظار سوپرباند | فایننشال تایمز

اقتصادی
0 0
Read Time:8 Minute, 11 Second

جی نیومن مدیر ارشد پورتفولیو در الیوت مدیریت بود و نویسنده تریلر مالی است. زیر پول. متیو دی مک گیل یک شریک در شرکت حقوقی بین المللی Gibson, Dunn & Crutcher است که در دعاوی علیه دولت های مستقل تخصص دارد.

در فیلم مستند در انتظار سوپرمنآموزگار جفری کانادا، دلشکستگی خود را هنگامی که به عنوان یک دانش آموز کلاس چهارمی که در یک محله یهودی نشین نیویورک زندگی می کرد، توصیف می کند، متوجه شد که سوپرمن واقعی نبود – که کسی برای نجاتش نیامد. او باید خودش را نجات دهد

سرمایه‌گذاران در بدهی‌های دولتی باید از ظهور کانادا درس بگیرند. اگر – همانطور که به طور گسترده پیش‌بینی می‌شود – نکول اخیر سریلانکا موجی از مشکلات بدهی و بازسازی بازارهای نوظهور را پیش‌بینی می‌کند، طلبکاران در معرض شوک‌های بی‌معنی هستند.

برخلاف بحران های بدهی گذشته، این یکی دو چالش بزرگ جدید را شامل می شود.

اولاً، شرایط اکثر قراردادهای اوراق قرضه دولتی در طول 20 سال گذشته به شدت تنزل یافته است که اوراق قرضه از نظر عملکردی غیرقابل اجرا شده است. در میان چالش های دیگر، طلبکاران با چشم انداز کار از طریق انبوهی از بندهای اقدام جمعی طاقت فرسا مواجه خواهند شد که بدهکاران را قادر می سازد تا مذاکرات بازسازی را دستکاری کنند.

اما حتی تهدیدکننده‌تر برای ارزش‌های بازیابی این واقعیت است که این اولین بحران بدهی است که چین دست شلاق را در دست دارد. از سال 2014، موسسات چینی به وام دهندگان و سرمایه گذاران اصلی در بیش از 130 کشور از طریق طرح مرکانتیلیستی یک کمربند یک جاده (OBOR) تبدیل شده اند. آن صورتحساب ها اکنون سررسید هستند.

علی‌رغم اعلام اخیر و نفس‌گیر مبنی بر همکاری چین با G-20 و صندوق بین‌المللی پول برای بازسازی بدهی زامبیا، هیچ نشانه عینی از نیات واقعی چین در قبال زامبیا وجود ندارد، چه رسد به جاهای دیگر. از لحاظ تاریخی، چین در مورد دامنه و شرایط معاملات خود با کشورهایی که به آن بدهکار هستند، مخفیانه بوده است. ضروری است که معاملات OBOR به طور کامل و شفاف به بخشی از بازسازی تبدیل شود – و منافع چین به صراحت در ضمانت قرار گیرد – تا از منافع دیگران محافظت شود.

به طور قابل پیش بینی، بدهکاران به دنبال بخشش بسیار بالایی خواهند بود تا تعهدات خدمات بدهی خود را به سطوح پایدار کاهش دهند. توافق با بخشش اصل، کاهش کوپن و تمدید سررسید به نام پایداری بدهی، یک چیز است. اما این کاملاً چیز دیگری است که در مورد شرایط قراردادی که تضمین نمی‌کند بدهی بازسازی‌شده واقعاً مطابق با شرایط آن پرداخت شود، سرنوشت‌ساز باقی بمانیم.

مورد مورد نظر آرژانتین است. در سال 2020، از طلبکاران آرژانتین خواسته شد – و انجام دادند – شرایط قراردادی غیرقابل قبول را حتی با وجود بخشودگی قابل توجه بدهی ها بپذیرند. اکنون، کمتر از دو سال بعد، آرژانتین اصلاحات اقتصادی ساختاری را که برای مدیریت حتی این بدهی تازه کاهش یافته ضروری تشخیص داده شده است، انجام نداده است – بسیار کمتر از 40 میلیارد دلاری که به صندوق بین المللی پول بدهکار است. در حالی که آرژانتین سومین وزیر اقتصاد خود را در یک ماه طی می کند، قیمت اوراق قرضه نشان می دهد که یک نکول دیگر در قبال بدهی بین المللی – نهمین مورد آرژانتین – در افق است.

چه کاری می توان کرد؟

اگر طلبکاران در مورد مذاکره در مورد بازسازی های بادوام که از آسیب های اقتصادی و اجتماعی ناشی از چرخه های بی پایان نکول و دعاوی جلوگیری می کند جدی شوند، زمان آن فرا رسیده است که بر شرایط قراردادی اصرار کنیم که تفاوت معناداری با آنچه اکنون داریم. وقت آن است که بر ابزارهایی که قابل اجرا هستند پافشاری کنیم: یک سوپرباند.

یک قرارداد اوراق قرضه قوی – قراردادی که طیف وسیعی از حمایت‌های قانونی را برای طلبکاران فراهم می‌کند و بسیاری از ابهامات تلاش‌های اجرایی فعلی را از بین می‌برد – احتمال تجدید ساختار آینده را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد و از نظر ساختاری هزینه سرمایه برای وام‌گیرندگان مستقل را کاهش می‌دهد. وام گیرندگان – با درک این موضوع که زمین بازی برای ارائه راه حل های قانونی موثر به وام دهندگان هموار شده است – ممکن است طولانی و سخت در مورد متحمل شدن بدهی بیش از آنچه که می توانند به راحتی بازپرداخت کنند فکر کنند و ممکن است برای اطمینان از بازپرداخت به موقع و پایدار بدهی هایشان، انتخاب های سیاسی سختی انجام دهند. و دقیقاً به این دلیل که احتمال بازپرداخت سوپرباند بیشتر از قراردادهای ضعیف است، سوپرباند در بازار ثانویه بهتر معامله می‌کند.

بنابراین، عناصر حیاتی یک Superbond چیست؟ در بسیاری از موارد، بازگرداندن قراردادها به وضعیت قبلی.

در روزهای اعطای وام بانک‌های سندیکایی به دولت‌ها، بانک‌ها بر شفافیت مالی کامل و میثاق‌های وام‌دهی متعارف – مانند نسبت بدهی به خدمات و محدودیت‌های بدهی کلی پافشاری کردند. دارندگان اوراق قرضه امروزی نباید چیزی کمتر از آن نیاز داشته باشند. دو میثاق دیگر بسیار مهم هستند زیرا وام‌های OBOR تهدید می‌کنند که به‌طور غیرارادی دیگر وام دهندگان را تابعیت می‌کنند.

برای اطمینان از اینکه با اوراق تجدید ساختار شده کمتر از بدهی‌های بدهکار به وام‌دهندگان و سرمایه‌گذاران چینی رفتار نمی‌شود، یک بند par passu قوی – به شرط اینکه تعهدات پرداخت تحت اوراق بازسازی‌شده از نظر قانونی یا عملی تابع سایر تعهدات بدهی نباشد، ضروری است. مورد دیگر یک بند منفی قوی است که کشورهای بدهکار و ابزار آنها را از گرو گذاشتن دارایی های مستقل به عنوان وثیقه یا منبع بازپرداخت به برخی وام دهندگان مطلوب منع می کند. این چیزی است که در سال 2017 زمانی که سریلانکا بود اتفاق افتاد مجبور به واگذاری بندر هامبانتوتا شد به منافع چین و اگر پاکستان باشد ممکن است در مقیاسی بزرگتر اتفاق بیفتد گیلگیت-بالتستان را به چین واگذار می کند تا بدهی های خود را جبران کند. اگر قرار باشد از طلبکاران خصوصی خواسته شود تا ادعاهای خود علیه سریلانکا، پاکستان، لبنان، زامبیا یا سایر کشورها را بازسازی کنند، آنها به یک سوپرباند نیاز دارند تا از تبعیت غیر ارادی به منافع چین جلوگیری کنند.

اجرای این میثاق ها مستلزم شفافیت و حقوق اطلاعاتی است. اما، همانطور که به زودی در مورد زامبیا نشان داده خواهد شد، صندوق بین‌المللی پول و گروه 20 قصد دارند شرایطی را به وام‌دهندگان خصوصی دیکته کنند: به‌جای اینکه به آن‌ها یک صندلی بر سر میز بدهند، یک عمل انجام‌شده را به آنها نشان دهند. این نوع معاملات پشت سر هم یکی از نگران کننده ترین جنبه های OBOR است. چین بر محرمانه بودن شرایط وام خود اصرار دارد و سایر طلبکاران را در مورد وضعیت مالی واقعی بدهکار در تاریکی قرار داده است. حتی در حال حاضر دولت سریلانکا نمی تواند به طور قطعی بگوید که چه میزان از بدهی 51 میلیارد دلاری خود به چین بدهکار است.

در مقابل، یک سوپرباند از بدهکاران می خواهد که به طور کامل تمام تعهدات بدهی خود را حساب کنند و بخش خصوصی را در کل فرآیند مشارکت دهند – بدون استثنا. این تنها راه برای نظم بخشیدن به خانه مالی هر کشوری است.

در نهایت، باید ابزاری برای اجرای این میثاق های تقویت شده و تعهدات پرداختی اساسی در دادگاه وجود داشته باشد. حقوق دارندگان اوراق قرضه برای اجرای قراردادهای خود به طور پیوسته در قراردادهای اوراق قرضه دولتی اخیر تضعیف شده است. اما دریا حق دارندگان اوراق قرضه برای اقامه دعوی مستقیم باید احیا شود. دارندگان اوراق قرضه نباید محدود به انجام کار از طریق متولی قرارداد باشند.

در واقع، تحت یک سوپرباند، نقض میثاق های کلیدی به طور مستقل قابل اقدام است، حتی قبل از نکول پرداخت. سوپرباند یک چشم پوشی جامع از مصونیت حاکمیتی نسبت به حاکمیت و همه ابزارهای آن خواهد داشت. دولت همچنین موافقت خواهد کرد که هرگز چنین مصونیتی را در قبال بدهی‌های خود اعمال نکند و شاید با ضمانت‌نامه‌ای معادل، مثلاً 10 درصد از مبلغ اصلی، این وعده را تقویت کند. در صورتی که حاکمیت بد نیت تعهدات خود را «ادعا نخواهد کرد»، یک اوراق قرضه می‌تواند از پرداخت خسارت منحل‌شده حمایت کند. و از آنجایی که دارایی های یک دولت به طور کلی تنها در صورتی قابل توقیف است که از آنها برای فعالیت های تجاری استفاده شود، سوپرباند از حاکمیت ها می خواهد که تصریح کنند که دارایی واقع در خارج از ایالت، طبق تعریف، تجاری است، مگر اینکه منحصراً برای مقاصد دیپلماتیک یا نظامی استفاده شود. مهم‌تر از همه، بانک مرکزی بدهکار باید بدهی‌های دولتی را تضمین کند و از مصونیت قضایی و دارایی‌های آن در هر کجای دنیا – از جمله وجوهی که در دست بانک تسویه‌های بین‌المللی و فدرال رزرو نیویورک است، چشم پوشی کند.

ساکنان اکوسیستم بدهی های دولتی – وکلا، بوروکرات های G7، کارشناسان، IFI ها – این ایده ها را ناخوشایند خواهند یافت. اما نکته اینجاست: یا قصد دارید قراردادی قابل اجرا باشد یا اینطور نیست. اگر مورد اول باشد، پیش‌فرض باید به مسئولیت‌پذیری منجر شود – نه خروج آسان، استفاده متقلبانه از درآمدها، یا تبعیت اختیاری با میثاق‌ها.

البته، یک مانع عملی عظیم برای ایجاد یک سوپرباند وجود دارد: ناتوانی طبقه طلبکار برای ادغام حول این ایده ها – و اعمال تنها قدرت انکارناپذیری که برایشان باقی مانده است: اقدام جمعی.

سرمایه گذاران در بدهی های دولتی این قدرت را دارند که یک دور باطل از استقراض، نکول و بازسازی را به دور باطل تبدیل کنند. تجربه 50 ساله در اعطای وام با ارز سخت بخش خصوصی به کشورهای کم درآمد شکست خورده است. با افزایش پیش‌فرض‌ها، توصیه چرچیل به ذهن خطور می‌کند: یک بحران خوب هرگز نباید از بین برود. در بحران آتی، طلبکاران می توانند اساساً رابطه بین بخش خصوصی، وام گیرندگان دولتی، بخش رسمی، IFIs را تغییر دهند – و حتی به وام گیرندگان ناخواسته کمک کنند تا راهی برای خروج از تله بدهی مرکانتیلیستی OBOR پیدا کنند. اگر فقط طلبکاران بتوانند اراده جمعی را پیدا کنند.

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *